Piękna i bestia

Zuzia boi się potwora zwanego odkurzaczem. W trosce o jej dobre samopoczucie nie używam go więc zbyt często, no ale czasami trzeba. Kotę wtedy ostrzegam. Kiedyś mówiłam "Ziuziu, chowaj się, włączam potwora", teraz wystarczy, że powiem "Ziuziu, chowaj". Oczęta Ziuzi robią się wielkie jak spodki i widać, jak straszna prawda do niej dociera. A jak już dotrze, to następuje ewakuacja - Ziu leci schować się pod koc (mój), albo kołdrę (też moją). Tosia, z kolei, odkurzacza się nie boi, jej potworem jest młynek do kawy. Oddala się bidula na ugiętych łapkach, gdy tylko wezmę do ręki puszkę z kawą. Ale miało być o Zuzi. No więc, Zuzia nie boi się odkurzacza będącego w stanie spoczynku. Jako, że jego miejsce w szafie zajęły zapasy kociego żarcia i żwiru, odkurzacz nie ma on stałego miejsca pobytu i pałęta się po kątach. I do takiego stojącego w spokoju Zuzia się przytula i nie tylko. Czyżby oswajała swoje potwory?

PS. Tosia do młynka się nie przytula.

Wspomniane "nie tylko" dotyczy tańca na rurze: